Kürd ne demektir: Akıl almaz gizli gerçekler

      (Makale Grok yapay zeka programı aracılığıyla Türkçeye çevrilmiştir. Makalenin Azeri varyantı bu sitededir: https://firudin.blogspot.com/2026/11/kurd-n-demkdir-aglasgmaz-gizli-hqiqtlr_02088294888.html)

      Dünyanın eski halklarından biri de Kürtler sayılır. Kürt dili de Türk, Çin, Arap vb. diller gibi çeşitli kollardan, lehçelerden oluşur ki, bunların bazıları birbirini anlamaz. Ortaya şöyle bir soru çıkar: Farklı dillerde konuşan insanlar hangi özelliklerine göre Türk, Kürt, Arap vb. halklar olarak adlandırılırlar? Bu soruya cevap bulmak için en eski ve kutsal sayılan Tevrat’a başvurmak gerekir. Çünkü yazılanlara göre Allah dünyayı yaratırken bu kitaba bakarak yaratırmış ve bu nedenle de bu kitap bilimsel kaynak kabul edilir.

Tevrat yazar ki, kendilerinin “sefa” adlı tek dili olan ilk insanlar Doğudan gelip Keldani’de Babil Kulesi’ni inşa ettiler. Allah, insanların ikinci bir kez böyle bir kule yapmamaları için onların bu tek dilinden 70 dil yaratarak onları dünyaya dağıttı. Bu demektir ki, çeşitli diller Allah tarafından tek bir dilden özel bir amaçla yaratılmıştır. Tevrat yalnızca sessiz harflerle yazılsa da, birleşik dilden yaratılan 70 dile artık ünlü harfler de eklenmiştir. “Sefa” dili bize sufi mantığı olarak bilinir. Yahudi geleneğinde bu sefa dilini anlamak için Kabala’nın 4 seviyeli Pardes mantığı oluşturulmuştur. Burada harfler ve kelimeler aynı zamanda sembollerdir ve kendilerinin içsel anlamları vardır ki, sufizmde bunlar batınî anlamlar olarak adlandırılır. Yazılanlara göre yalnızca Pardes’in Sod seviyesini idrak eden insan, gizli Sözlü Tevrat’ı bilebilir. Ben de Kürt sembolü hakkındaki gerçekleri tam anlatmak için yazıların batınî anlamlarının açıklamasını ayrıntılı olarak vereceğim.

Batınî anlamda - bütün eski yazılarda söz konusu olan, ilk insanların Keldani’de inşa ettikleri – başı göklere erişen Babil Kulesi’dir. Ben bu yapı hakkında internet sayfalarımda bulunan “Batınî-Kuran” ve diğer kitaplarımda, ayrıca yüzlerce bilimsel makalemde ayrıntılı bilgiler vermişim. Burada ise bu olayın mahiyetini kısaca açıklayacağım.

Eski Yahudi filozoflarına göre yalnızca iki tür – gök ve yer insanı yaratılmıştır. Allah bizzat ölümsüz gök insanlarını yaratmış ve onlara ölümlü yer insanlarını yaratmayı emretmiştir. Bu gök insanları da kendi elleriyle ölümlü yer insanlarına hayat vermişlerdir. Kaynaklarda gök insanları – Gök Türkleri veya saltanatı gökten indirilmiş Kutîler olarak adlandırılır. En eski metinlerde Türk sembolü “teurq” olarak yazılmıştır – “Allah yaratan” (Teo-org) anlamına gelirdi. Sufi mantığında ve Sod seviyesinde Türk (TRK) ve Kürt (KRT) sembolleri aynı anlamlıdır ve bir halkın çeşitli adlarıdır. Bu demektir ki, Kürtler elbet Gök Türkleridir. Kürt sembolü batınî anlamlarda Kor-Teo, yani Kor-Allah fikrini ifade eder. Başka bir deyişle, Allah yaratan teurq-türkler, majik ritüellerle ölümsüz Kor Tanrılar soyuna dönüşmüşlerdir. Eski Mısır metinlerinde bu tanrılar Kor firavunlar soyu olarak adlandırılır ki, metinlerde onlar “Kor yolu ile gidenler” şeklinde kaydedilirler.

Mısır metinlerinde “pir” (pirao) adı verilen firavunlar, eski İran kaynaklarında farnbağ, frataraka, yani firavun-beg ve firavun-türk olarak kaydedilirler. Onların firavun olarak adlandırılması da “farna” (far) ateşiyle, yani eterle (efir), İlah ile birliğe erişmeleriyle bağlantılıdır. Bu birliğin nasıl gerçekleştiğini anlamak için insanlığın yaratılışının temel sebebinin bilinmesi gerekir. Bu konuda en geniş bilgi eski Mısır metinlerinde verilmiştir.

Eski Mısır kozmogonisine göre yaratılış – pir, yani firavun Napatlı Amon’dan başlar. O, kâinatta ilk kez vecid halinde ilkel maddenin, yani İlah’ın, eterin sırlarını idrak edip, maji ve teurji ile insanlığı ve onunla bağlantılı her şeyi yaratmıştır. İlah - başlangıcı ve sonu olmayan, doğmayan ve doğurulmayan cevherdir ve yeryüzündeki hayatın temel sebebidir. Medya’nın Napat (Nifat) elinden olan pir Eman (Amon) bu cevherle birliğe erişmek için vecid halinde sufizmin Beka fazasına ulaşır ve bu fazada İlah’tan Ra güneş diskini yaratır. Kozmosun Yüce Mimarı sayılan firavun Amon önce, teurji vasıtasıyla kendi gökyüzündeki devasa gölgesini kurban ruhlarıyla “doldurup”, İlah’tan gökte El, yani El-İlah – Allah’ı yaratır. Eski Mısır metinlerinde bu kozmik tanrı Atum veya Osiris tanrısı, Sümer metinlerinde Lugal, sufizmde ise Kâmil İnsan olarak adlandırılır. Müslümanlar “Allahu Ekber” dediklerinde bu devasa Kâmil İnsan’ı kastederler. Firavun Amon, işte bu Kâmil İnsan’ın sureti ve benzeri olarak gök insanlarını, yani Gök Türklerini yaratır. Amon öldüğünde kemale ermiş Ba ruhu göğe yükselerek oradaki Ra diskiyle birleşir ve Ra-Amon Tanrısı’na ya da Rabbe (Ra-Ba) dönüşür. Daha sonra Ra-Amon, kozmik ölçülerdeki Atum-Osiris Tanrısı’nın içinde ölüm saltanatı, yani cenneti var eder. Bu cennet Kabala’da Briya âlemi olarak adlandırılır ki, bu da Ba-Ra veya Ra-Ba anlamında Rabb âlemi – Arap ülkesi demektir. Demek ki batınî anlamda Arap çölü ve ülkesi, gökteki Briya – Rabb âlemidir.

Milattan önce VII. yüzyıl Asur metinlerinde Medya’da “Doğu’nun Arabı” ülkesinden söz edilir ki, sufi mantığında Doğu - gökleri ifade eder. Arap sembolü de Yunan mitolojisinde gökleri, kaosu ve orada yaratılmış dünyayı bildirir. Alban kaynaklarında kutsal ataların Medya göklerinde “melekler meskeni ve kutsal çöl” inşa etmelerinden bahsedilir. Pir Eman, Kor firavunlar soyunun öldükten sonra gökteki bu melekler meskenine, yani cennete ulaşması için özel bir sistem yaratır. İşte bu sistem eski Mısır metinlerinde “Kor yolu ile gidenler”, İslam’da ise “peygamberin ve sahabelerinin yolu ile gidenler” olarak adlandırılır. Bu sisteme göre, firavunlar (pirler) soyundan bir çocuk doğduğunda Nut Tanrıçası gökte onun Ra diskini “doğurur” ve bu disk ölene kadar firavunun isteklerini gerçekleştirir. Firavun öldüğünde ruhu gökte bu Ra diskiyle birleşerek doğrudan cennetin Babil Kulesi’ndeki mahkeme salonuna girer. Mahkemeden sonra pir-firavunun ruhu ölümsüzlük ve kudret kazanarak Osiris, yani Azer (Asar/Aşur) Tanrısı’na dönüşür. Sufiler Azer’i “Hu-Azer”, yani Hızır – Azer Tanrısı olarak da adlandırırlardı.

Bütün bu olaylar Keldani ve onun göklerinde meydana gelmiştir ki, Arap kaynaklarında Keldani – Azerbaycan Atabegler Ailesi’nin Helat (Xelat) ili olarak kaydedilir. Kur’an’da Helat göklerinde yaratılmış cennet, Huld cenneti olarak adlandırılır. Demek ki, Babil Kulesi’ni Azerbaycan Atabegler Ailesi Helat’ta inşa etmiş, onun göklerinde ise kozmik ölçülerdeki Atum-Osiris Tanrısı’nı yaratmışlardır. Metinlerde Atabeg – Muhammed Nasireddin Sökmen Şah olarak adlandırılır ki, o, Helat’ı ve “on iki şehri aldıktan” sonra kendini Şah-Arman, yani Ra-Amon şah olarak adlandırmıştı. Böylece anlaşılıyor ki, başı göklere erişen “Babil Kulesi’nin inşası” denildiğinde, Azerbaycan’ın Helat göklerinde yaratılmış kozmik ölçülerdeki Tanrı (Atum-Osiris) kastedilmelidir. Bu nedenle Babil Kulesi, bu kozmik “Tanrı’nın kapısı” kabul edilir. İşte bu olayın sır olarak kalması için Ra-Amon Tanrısı, Türk-Kürtlerin tek sefa dilinden 70 dil yaratıp insanları dünyaya dağıtmıştı.

Bütün bunlar demektir ki, Türk veya Kürt denildiğinde eskiden Helat göklerinde ölümsüzlük kazanan Kor firavunları, yani pirler soyu kastediliyordu. Sufiler “Kürt yattım, Arap uyandım” dediklerinde, ölen pirin Rabbe, yani ölümsüz Azer Tanrısı’na – Osiris’e dönüşmesini kastederler.

Tevrat’ta Helat – Medya’nın Gelad ili, Türk-Kürtler ise Gelad İsmailîleri olarak kaydedilir. Bu İsmailîler metinlerde Agar, yani Hacer soyu olarak adlandırılır. Buradaki Agar sembolü Sod seviyesinde elbet Kor demektir. Başka bir deyişle, Kürtler Agar-Kor pirleri, İsmailîlerdir. Arap hilafeti de kaynaklarda Agarlıların ve İsmailîlerin devleti olarak adlandırılır. Bu ise demektir ki, eski kaynaklarda Arap hilafeti denildiğinde bugünkü Arabistan değil, Medya ve onun göklerinde İsmailîlerin yarattığı melekler meskeni – cennet anlaşılmalıdır. Eski metinlerde gökteki bu dünya da yerdeki dünya gibi gerçek olarak tasvir edildiğinden, insanlar yazıların yalnızca harfî anlamlarını yanlış anlamışlardır.

İslam’da İsmailîlerin Agar-Kor pirleri soyu, Kur’an’ın 7 kat derin batınî anlamlarını bilen Kari (Kurra) soyu olarak geçer. İsmailî hatiplerinin “Konuşan Kur’an” olarak adlandırılması da, bu Kor soyunun tek sefa diline sahip olan ilk insanların soyu olmasıyla bağlantılıdır.

Kur’an’da Ra-Amon Tanrısı – Arş’ın sahibine dönüşmüş Rahman Allah olarak adlandırılır. Batınî anlamlarda Arş sembolü, Aşur sembolü gibi Asar, Azer, yani Osiris Tanrısı demektir. Başka bir deyişle, Rahman Allahın Arş’a yükselmesi batınî anlamda – firavun Amon’un ruhunun Osiris Tanrısı’na dönüşmesi anlamına gelir.

Eski metinlerde Osiris’in gökteki ölüm saltanatı - Aziru saltanatı, onun yerdeki ülkesi ise Kadeş olarak adlandırılırdı. Medya topraklarında Kadeş – Kadus ili, yani mukaddesler yurdu olarak bilinir. Bisütun yazıtlarında Medya ili ve onun Kor-Kari İsmailîleri “Kara Mada” olarak kaydedilir ve “Medya’nın halk-ordusu” anlamına gelir. Mada, yani Medya sembolü eski Mısır metinlerinde Atum (Maat) Tanrısı olarak geçer ve iki dünyayı, yani yerdeki ve gökteki dünyayı bir kozmik bedende birleştiren Tanrı anlamına gelir. Medya da iki kısımdan – başkenti Ekbatan olan Büyük Medya’dan ve Atropatena adı verilen Küçük Medya’dan oluşmuştur. Batınî anlamda Ekbatan sembolü Geb-Nut anlamındadır ki, bu da Atum Tanrısı’nın içindeki Gayb âlemini ve onun Nut göklerini bildirir. Kor firavunlar soyunun gökteki bu Gayb âlemi metinlerde “Bit-Kari”, yani karilerin – İsmailîlerin evi olarak yazılır. Diğer kaynaklarda ise “Bit-Kari” sembolü “Bet-Kardu”, yani Kor Tanrısı’nın evi olarak da geçer. Bunlar demektir ki, Babil Kulesi’ni inşa eden, kendilerinin özel “sefa” dili olan ilk varlıklar aynı zamanda tanrılar ordusudur. İşte bu tanrılar ordusu Kur’an’da “Saf saf duranlar” olarak adlandırılır. Mahmud Kaşgarî “Dîvânu Lugâti’t-Türk” eserinde bu orduyu Türk ordusu olarak adlandırır: “Yüce Allah buyurur: Benim Doğuda Türk adını verdiğim ve Doğu ülkesinde yerleştirdiğim bir ordum vardır. Herhangi bir halka gazabım tutarsa, Türkleri onların üzerine gönderirim.”

Kardu, yani Kürt sembolüne eski Mısır metinlerinde Kerti, Qertu vb. biçimlerde çok rastlanır. Roma dönemine ait “Ölüler Kitabı”ndaki mezar üstü Qertu metninde şöyle denir: “Burada sözleri kanun olan Osiris Qertu’dan söz edilecektir. Ben Ra’nın doğduğu makamım. Ben Atum’un battığı makamım… Ben sizin babanız Qeru-quti’yim (Qorqut/Korkut), ki zamanın başlangıcında siz ondan yaratıldınız. Ben ebediyen kendi tahtını tutan İsis ve Osiris oğlu Kor’um. Ben QerUru’yum (Kor-Ra, Büyük Kor), Ra’nın azalarına lezzet getiren güneyin hâkimiyim ve Kor’u kendi babasının tahtına yerleştirenim… Ben Neter-Qert’ten çıkan büyük Tanrı’yım, ben Ra’nın ışınıyım.” Bu metinde Osiris’in Qertu, yani Kürt olarak adlandırılması, onun ahirette Osiris Tanrısı’nı diriltecek oğlu Kor Tanrısı ile aynı surette çıkış etmesi demektir. Buradaki Qertu’nun aynı zamanda Neter olarak adlandırılması ise, bu Kor Tanrısı’nın ahirette kendi kozmik bedeniyle iki dünyayı kuşatacağı anlamına gelir. Çünkü Neter sembolü ile aynı anlamlı Ruten sembolü, işte iki dünyayı kuşatan ve merkezi Kadeş olan Aziru-Osiris saltanatıdır ve ben bunlar hakkında makalelerimde yazmışımdır.

Başka bir metinde gök okyanusundan bu dünyaya dökülen dirilik suyu “İki Kerti” olarak adlandırılır ve bu, iki memeden akan süt gibi sembolize edilmiştir. Başka bir deyişle, Kerti aynı zamanda dirilik suyundan (ilkel madde, eter, İlah) yaratılmış Atum Tanrısı’nın diğer adıdır. “Ölüler Kitabı”nın diğer bir metninde şöyle denir: “Selam size, ey Kerti tanrıları, Amentet’te yaşayan İlahî varlıklar!” Buradaki Amentet sembolü Amon-Duat anlamındadır ve metin – “Amon Tanrısı’nın Duat ölüm saltanatında yaşayan Kürt ruhları” şeklinde açılır. İsmailî felsefesinde de Duat – ölüm saltanatını, yani “Darü’l-Eman” – Amon Tanrısı’nın gökteki ölümsüzlük diyarını bildirir. Başka bir deyişle, burada da Osiris ölüm saltanatında ikinci hayat kazananlar Kerti tanrıları olarak adlandırılır.

Kerti aynı zamanda firavunun tapınağının ve ölüm saltanatının bekçisi, ölüm saltanatında ölüleri yargılayan 42 hâkimden biri, onları kendi kayığında cennete taşıyan ve dirilik suyu ile bağlantılı olan Tanrı’dır.

Yunan kaynaklarında Kerti sembolü Krit, oradaki ruhlar ise kuret olarak kaydedilir. Diğer kaynaklarda Kerti, yani Kürt sembolü “Ugarit” şeklinde de yazılır ki, Ugarit’in Kartu kahramanı hakkındaki destan da vardır. Lakin Kartu aynı zamanda bir şehirdir ki, o, Akad diline Alu, yani El olarak çevrilir. Alu sembolü ise Albania’nın diğer adıdır. Demek ki, Kerti, yani Kürt sembolünü biz Alban tarihinde de araştırmalıyız.

Tarihçi M. Horenaçli yazar: “Artaşes’in cesur oğlu Artavazd, Artaşat şehrinin temelinin atılışında kendi sarayı için yer bulamayınca, Marlar ülkesinde Marakert’i inşa etti, ki o Şerur adı verilen ovada yer alır.” Marlar ülkesi denildiğinde Marastan, yani Medya ili kastedilir. Başka bir deyişle, Kerti, yani Osiris-Qertu ölüm saltanatı Marakert’te – marlar, amoreyler ülkesi olan Medya göklerinde yaratılmıştır. Eski Mısır metinlerinde amoreyler – amorey-suti olarak adlandırılır ki, batınî anlamda bu “miri-seyid” demektir. Bu da onu teyit eder ki, Osiris-Azer Tanrısı’nın Qertu veya Kerti adı verilen ölüm saltanatı, Azerî seyyid-beglerinin vatanı olan Medya’da yaratılmıştır.

Diğer taraftan, Alban kaynaklarında “Kerti” sembolü “Karkatiokert” şeklinde de yazılır. Buradaki “Karkatio” sembolü “Ölüler Kitabı”ndaki “Qeru-Quti”, yani “Korkut” (Qor-huda) sembolüdür. Demek ki, “Karkatiokert” denildiğinde Kor Tanrısı’nın – Korkut’un Kürt-Türk “dünyası” kastedilir.

Gürcü kaynaklarında Kerti sembolü Kartli olarak, yani Kerti-eli şeklinde kaydedilir. Gürcü sembolü kendisi batınî anlamda Kor ülkesi anlamına gelir ve bu kaynaklarda Atabegler – Saatobago, yani Seyyid-begler olarak adlandırılır. Metinlerde bu Klarceti mukaddeslerinin ili Yukarı Kartli, yani gökteki Kerti ilidir. Başka bir deyişle, bütün Osiris-Azer tanrılarının vatanı – Xelat-Klarceti göklerindeki Kartli-Kertu ilidir.

Alban kaynaklarında Klarceti – Gelarküni ve Gel ili olarak kaydedilir. Mısır metinlerinde bu Gel ili aynı zamanda Yukarı Gel veya Yukarı Mısır olarak adlandırılır ki, bu da gökteki Gel ili demektir. Bu ise onu söylemeye temel verir ki, Osiris-Qertu Tanrısı’nın gökteki ili, işte Medya İsmailîlerinin Helat-Klarceti Atabeglerinin yurdunda yaratılmıştır.

Atabeg (Atabey) sembolü “beglerin Atası” fikrini ifade eder ki, eski Mısır metinlerinde bu sembol “Bütün tanrıların Atası ve Efendisi” olarak bilinir ve Napatlı Amon’a ait edilir. Beg sembolü de kaynaklarda Baqa, Bog, Yakup, Yehova, Yahve, Boxu vb. biçimlerde yazılarak Tanrı anlamına gelir. Başka bir deyişle, Medya’nın Atabegler yurdu, elbet eski Mısır Tanrısı Napatlı Amon’un ve onun beylerinin ilidir.

Diğer taraftan, daha derin kat batınî anlamlarda Kerti, yani Kürt sembolünün kökü olan KR ve QR sembolü – daire, kapalı mekân, pekiştirilmiş alan, şehir vb. anlamlar verir. O, aynı zamanda mağara, gizli derin yer, rahim anlamlarına da sahiptir. Kordu, Kerti biçimi ise – sert kayalık, dağlık, mühür, beden, fezanın pekiştirilmiş yüksekliği, maddenin pekiştirilmiş formu vb. fikirlerini ifade eder ki, bunlar da genel olarak gökte ilkel maddeden yaratılmış dünya ile bağlantılıdır.

Bütün bunlardan çıkan sonuç şudur ki, en eski kaynaklarda Kürt denildiğinde – ölümsüz Gök Türkleri soyu olan Medya’nın Azerî pir-begleri (farnbağ) ve seyyid-şeyhler soyu kastediliyordu.

Eski Mısır metinlerine göre, dünyaya hâkim olarak gelmiş Osiris (Azer) Tanrısı ahirette ölür ve onu oğlu Kor diriltir. Burada Kor Tanrısı ahirette gelecek Mehdî suretindedir ve bu anlamda “Kor yolu ile gidenler” aynı zamanda onun takipçileri, onun ilk taraftarları olacaktır. İslam’da bu taraftarlar Şiî olarak adlandırılır ki, batınî anlamda Şiî – Amon Tanrısı’nın Şu ruhudur. Hadislerin batınî anlamlarına göre de asıl Şiîler, işte ahirette gelecek Mehdî’ye iman getirenler olacaklardır. Başka bir deyişle, Kürtler aynı zamanda Kor Tanrısı’na, yani Mehdî’ye iman getirenler anlamına gelir.

Diğer taraftan, metinde Qertu sembolünün Osiris ile birlikte kaydedilmesi demektir ki, buradaki Qertu ölüm saltanatı ahirette gelecek Kor Tanrısı vasıtasıyla yeniden gökte zuhur edecektir. Yani dirilecek Osiris’in gökteki ölüm saltanatının sahibi artık Kor Tanrısı olacaktır. O zamandan sonra iki dünyayı o idare edecektir.

Medya ili, Erdebil şehrinin 40 km mesafesinden başlayıp Hazar Denizi istikametinde yaklaşık 700 km² alanı kapsayan bir bölgedir. Bu topraklar bugün Yardımlı ilçesi olarak adlandırılır ki, batınî anlamda bu sembol Ra-Atum-Eli anlamında – Ra’nın (Ra-Amon) Atum Tanrısı, yani Medya ili demektir. Sod seviyesinde, Tanrı anlamında olan Mitra ve Maitreya sembolleri de Maat-Ra, Ra-Atum demektir. Başka bir deyişle, Yardımlı adı aynı zamanda “Mitra Tanrı’nın ili” veya ahirette zuhur edecek Maitreya’nın yurdu anlamına gelir.

Yardımlı’nın yerli halkı yalnızca Türk mukaddeslerinden oluşmuştur. Buradaki Talış Dağı Türk kaynaklarında Talas Tanrı Dağı olarak adlandırılır. En eski kaynaklarda bu sembol Tilos şeklinde yazılmış ve Tilmun, Dilmun cennetinin bulunduğu yer olarak geçer. Metinlerde burası insanların “mutluluğu tattığı yer” olarak bilinir.

Batınî anlamlarda Tilos ve Tilmun sembollerinin kökünde Tala (TL / DL) sembolü durur ki, bu da Teo-El (Deo-El) – Tanrı ili demektir. Tilmun sembolü ise “Amon Tanrı’nın ili” fikrini ifade eder. Tilmun, Dilmun sembolleri ile aynı anlamlı Deylem sembolü ise bu dağlarda yaşayan Türklere ait edilir. İşte bu Deylem Türkleri kaynaklarda “zamanı önden giden ve tam mutluluğa ulaşmış” insanlar olarak adlandırılırlar. Onların mutluluğunun sebebi de, bu mukaddeslerin öldükten sonra bu dağların göklerindeki Osiris-Qertu cennetinde ikinci hayat kazanmalarıdır. Bu bölgede Osiris-Qertu, yani Asar-Kürt sembolü “Kürdeser” köy adı olarak kalmıştır. Talış Dağı aynı zamanda Peşteser olarak adlandırılır ki, bu da batınî anlamda Asar, Osiris Tanrı’nın seyyid-peygamber dağı anlamına gelir. Bu dağın bölgesi son dönemlere kadar Gilarau mahalli olarak anılırdı. Burasının seyyid-beyleri aynı zamanda Yakup peygamber ve Rahel’in soyundan gelenler, yani Tanrı’nın kendisine ve buradaki cennet evine hizmet için ayırdığı seçilmişler kabul edilirdi. Batınî anlamda Rahel ve Yakup sembolleri – “Gilar beg” demektir ki, onların iki oğlu – evvelde ve sonda gelen Tanrıların suretleridir ve Gilarau mahalli ile bağlantılıdır.

Tevrat’a göre, Yakup İlah ile “güreştikten” sonra o – Yaşarel (İsraEl, İzraEl) olarak adlandırılır ki, bu da Aşar-El, Aşur Tanrısı (Asar-El, Azer-El) anlamına gelir. Batınî anlamda bu “güreşme” – pir Amon’un ruhunun (İssi), sufizmin Beka fazasında İlah ile birliğe erişmesi ve ondan gökte Ra diskini, yani Asar (İssi-Ra), Aşur, Azer – Osiris Tanrısı’nı yaratması anlamına gelir. Bu bakımdan Tevrat da kaynaklarda “ktav Aşur” olarak adlandırılır ve bu da “Azerî kitabı” demektir. Başka bir deyişle, Medya göklerinde İsmailîlerin yarattığı Aziru – Azer saltanatı aynı zamanda Aşur ilidir. 

Bugün İsrail adı verilen ülkenin ve onun halkının Tevrat’a ve orada yazılanlara hiçbir ilgisi yoktur ve ben “Kur’an’daki İsrail oğulları – Azerî beyleridir” adlı makalemde bu konuda yazmışımdır.

Medya sembolü Türkiye topraklarında Amed olarak bilinir ve Diyarbakır şehrinin Kürtçe adıdır. Diyarbakır sembolü - “Bekir’in yurdu” anlamındadır. Batınî anlamda Bekir – beg-er demektir ki, bu da sufizmin Beka fazasında yaratılmış Ra diski anlamına gelir. Başka bir deyişle, Diyarbakır – “Gökte, Beka fazasında Ra güneş Tanrısı’nı yaratmış Beg-Er’in yurdu” demektir. Tevrat’ta Bekir sembolü Bekar (Vaikra) şeklinde geçerek seçilmişlere ait edilir. Kur’an’da bu sembol Bakara olarak yazılmış olup derin batınî anlamlara sahiptir. Demek ki, kürtlerin Diyarbakır yurdu aslında Allah’ın seçilmişleri olan İsmailîlerin Medya’dan buraya göçmüş mukaddeslerinin yurdudur. Bu anlamda Anadolu, Anatolya sembolü de Talış, Tilmun, Dilmun sembolleri gibi Deo-El (Teo-El) – “Tanrı ili” fikrini ifade eder. Bu mantıkta Urfa şehrinin adı – far, farna, yani pirler, firavunlar şehri anlamına gelir. Mardin adı – marlar, seyyid-mirilerle, Van şehrinin adı ise Ban – Alban sembolü ile bağlantılıdır. 

İlginç bir gerçektir ki, Şanlıurfa’da “Yardımlı” adını taşıyan bir yerleşim yeri vardır. Diyarbakır topraklarında Hilar mağaraları vardır ki, bunlar da Medya’nın Gilarau dağlarının altındaki devasa mağaralara işaret anlamındadır. Medya’daki bu mağaralarda Babil Kulesi, onun içinde ise Ahit Sandığı ve “Allah’ın silahları” korunur.

Bütün bunlar demektir ki, Diyarbakır kürtleri eski Azerbaycan’ın Medya ilinden göçmüş Türk seyyid-begler soyudur. Kaynaklarda onlar Azerbaycan Atabegler Ailesi olarak adlandırılırdı ki, bu Aile dünyaya dağıldıktan sonra çeşitli dillerde konuşmaya başladı. Bu Azerî, yani Osiris firavun-pirleri soyu eski Mısır metinlerinde “Aynı kökten olan büyük halklar ittifakı”, sonraki kaynaklarda ise “Hun boyları birliği” vb. olarak adlandırıldı. Kaynaklarda bu Azerî Atabegler Ailesi – Aşirat olarak geçer ki, bu da aynı kökten olan halklar ittifakı anlamına gelir. Batınî anlamda Aşirat sembolü Aşur-Ata (Asar/Osiris-Teo), yani “Azerî beglerinin Atası” fikrini bildirir.

Yazdıklarımdan çıkan sonuç şudur ki, bugün Kürt adı verilen halk, Azerbaycan Atabegler Ailesi’nin bir koludur. Bu Aile’nin diğer kısımları ise bütün Kafkas ve Türk halklarıdır. Kafkasya’da – “Aynı kökten olan bu halklar ittifakı” esas olarak Lezgi (Lakz), Lekeb, Lek olarak adlandırılır ki, batınî anlamda bunlar - Oğuz ili, Beg (Bəy) ili, İlahî il demektir. Bu anlamda Kafkas sembolü de “Kaf Dağı’ndaki Oğuz ili” fikrini ifade eder. Sufizmde kaf – “quffi” sembolüdür ve ruhun bedenden azat olup cennete yükselme, Allah’a kavuşma anlamına gelir. Bu nedenle Kaf Dağı – “Hakk’ın makamı” ve “ruhların vatanı” olarak adlandırılır ki, burada ruhlar kuş suretinde yaşarlar. Bu kuşların padişahı ise Simurg’dur ve bu sembol de batınî anlamda “Semanın Kor Tanrısı” fikrini ifade eder. Dikkate alırsak ki, Kor Tanrısı elbet Kerti, yani Kürt sembolüdür, o zaman hemfikir oluruz ki, Osiris-Kerti ölüm saltanatı elbet Kaf Dağı’nın üstündeki semada yaratılmıştır. Azerî Atabegler Ailesi’nin ruhları da bu cennette mutluluğu tadarlar.

Bütün bunlar demektir ki, Azerî Atabegler Ailesi – Gök Türkleri adı verilen – İlah ile birlikten yaratılmış ölümsüz mukaddesler soyudur. “Kitab-ı Dede Korkut”ta bu begler kendilerini “beg erenler” olarak adlandırarak, dünyanın sahipleri olduklarını ileri sürerler. Sufiler onları mukaddes kabul ederek “Ya Hu erenler”, “Hu dost erenler”, “Ey Vallah erenler” vb. olarak adlandırırlardı.

Bütün bunlar hakkında daha ayrıntılı bilgiler, yadsınamaz olgular ve kaynaklar, yazarı olduğum “Batınî-Kur’an” ve diğer kitaplarımda, ayrıca yüzlerce bilimsel makalemde verilmiştir.

Firudin Gilar Bəg 

Sufi-batin alimi 

9.11.2026