“Kürt” Ne Demektir? İnanılmaz Gizli Hakikatler (Videonun mətni)
Siz Kürdlük hakkında bir şeyler bildiğinizi düşünüyorsunuz. Hayır! Siz ne Kürdler, ne Türkler, ne Araplar ve ne de diğer eski halkların gerçek tarihi hakkında hiçbir şey bilmiyorsunuz. Çünkü insanın kim tarafından ve nasıl yaratıldığından haberiniz yok. Bazı insanlar bugün bile kendilerinin maymundan türediğini düşünüyor. Ben, Batini-Kuran ve diğer kitaplarımda ve yüzlerce bilimsel makalemde gizli hakikatleri açmışım; bu sırların genel özünü size açıklayacağım.
Eski kaynaklarda açıkça yazılıdır ki, yalnızca iki tür insan yaratılmıştır: Gök insanı ve yer insanı. Gök insanlarını Allah kendisi yaratmıştır; bu nedenle onlar ölümsüzlerin soyudur. Ölümlü yer insanlarını ise Allah’ın buyruğuyla bu Gök insanları kendi elleriyle yaratmışlardır. Gök insanları, Tevrat’ta - kendi özel “sefa” dillerine sahip ilk varlıklar olarak anılırlar. Onlar Doğu’dan gelip Haldeye’de Babil Kulesi’ni inşa etmişlerdir. Allah, bu kulenin inşasının sır olarak kalması için onları tek dillerinden 70 dile ayırmış ve dünyaya dağıtmıştır.
Demek ki, eski diller özel bir amaçla yaratılmıştır. Başka bir deyişle, insanların konuştuğu dile göre halklara bölünmesi yanlıştır.
Dünyaya dağıtılan ve 70 dilde konuşan halklar, bütün yazılarını simgelerle yazmışlar ve Babil Kulesi’nin inşasına dair sırları bu simgelerde saklamışlardır.
Bilgeler, Tevrat’ta yazılanların gerçek anlamlarını kavramak için Kabbala’yı ve onun dört aşamalı Pardes mantığını oluşturmuşlardır.
Pardes’in yalnızca Sod aşamasını anlayan, sessiz harflerle yazılmış Tevrat’ı kavrayabilir ve Sözlü Tevrat’ı bilebilir. İslam’da bu mantık, yazıların batıni anlamları olarak adlandırılır. Başka bir deyişle, eski yazıların gerçek anlamlarını — ilk varlıkların tek “sefa” dilini, yani tasavvufu — bilen kavrayabilir.
Gök İnsanları ve Allah.
Kaynaklarda Gök insanları denince Gök Türkleri kastedilir. “Türk” sözcüğü, Asur ve Mısır metinlerinde “teurğ” biçiminde geçer ve “Allah’ı yaratan” (Teo-org) anlamına gelir. Teurglerin yarattığı tanrılar soyu ise kaynaklarda “Hor (Qor) firavunları soyu” olarak adlandırılır. Eski Mısır metinlerinde “pir” (purao) denen bu firavunlar öldüklerinde, ruhları Osiris tanrısına dönüşür ve Osiris’in gökteki hükümdarlığında — yani cennette — ölümsüzlük kazanır. Bu nedenle onlar metinlerde “Qor (Hor) tanrısının yolunda gidenler”, yani “cennette ölümsüzlük kazananlar” olarak anılırlar. İslam’da bunlar, “peygamberin ve sahabelerin yolunda gidenler” olarak bilinir.
Qor (Hor) tanrısı metinlerde “Qor-Deo”, yani “Kardu” — Kürt — olarak da geçer. Bu nedenle eski Mısır metinlerinde Osiris tanrısı “Osiris-Kerti”, yani “Osiris-Kürt” olarak anılır. Başka bir deyişle, Allah’ı yaratan teurg-Türkler, öldükten sonra kendileri bu Hor (Qor) tanrısına — Kürt’e — dönüşürler. Sufiler bu dönüşüme “Kürt yattım, Arap uyandım” derler; batıni anlamda “Arap” simgesi “Rab”, yani Allah demektir. Batıni anlamda da “Türk” (TRK) simgesi ile “Kürt” (KRD) simgeleri aynı anlama gelen simgelerdir ve aynı halkın farklı adlarıdır.
Eski Mısır ve Kürtler
Eski Mısır metinlerinde, ölüm krallığının Kürt sembolü olan Kerti, bu krallığa açılan dünyevi kapı olan firavunun tapınağının koruyucusu; ölüleri yargılayan 42 yargıçtan biri; ve onları teknesiyle cennete taşıyan, yaşam suyu ile ilişkilendirilen bir tanrıdır. Arnavut kaynaklarına göre Kerti, ölüm krallığı içindeki marların ülkesi olan Marastan’da, yani Medya’da yaratılmıştır.
Eski Mısır metinlerinde Medya, yani “Mada” simgesi, Maat ve Atum tanrıları biçiminde yazılır. Atum, yazılarda kendi bedeniyle yeryüzündeki ve gökyüzündeki dünyaları birleştiren, kozmik ölçülü bir tanrıdır. Bu kozmik Atum tanrısını, Napatalı Amon Gel şehrinde yaratmıştır; Alban kaynaklarında bu şehir, Alban Erensahlar soyunun Gelarküni şehri olarak kaydedilir. Napatalı Amon’un yurdu, Medya’nın Nifat Dağı’dır ve metinlerde O “Niftalı” olarak da geçer.
İran metinlerinde Amon’un firavunlar soyu - “farnbağ”, “frataraka”, yani “firavun-beg”, “firavun-Türk” olarak adlandırılır; bu da “farna” (far) adlı kutsal ateşle, yani İlah’la, eterle birliğe ermiş beg anlamına gelir. İlah; başlangıcı ve sonu olmayan, doğmayan ve doğurulmayan ilksel maddedir. Firavun, yani “pir” Amon, tasavvufun Beka aşamasında bu İlah’la birliğe ermiş ve bu İlah’tan gökyüzünde “El”, yani “El-İlah” — Allah — yaratmıştır. Daha sonra O İlah’tan gökyüzünde Ra güneş diski yaratmıştır. Kendisi öldükten sonra, ruhu bu diskle birleşerek “Ra-Amon”, yani Rahman Allah’a dönüşmüştür.
Rəhman Allah ve Ölümsüzlük.
Rahman Allah, bu dönüşümün kanununu yaratır ve bu kanuna göre, pirler soyunda bir çocuk doğduğunda, gökyüzündeki Nut tanrıçası onun Ra diskini doğurur. Pir öldüğünde de ruhu, gökyüzündeki kendi Ra diskiyle birleşerek Osiris tanrısına dönüşür. İşte bu pirler, yani firavun-begler soyu, bu nedenle kaynaklarda “Qor (Hor) tanrısının yolunda gidenler” olarak anılır. Tevrat’ta “Qor” simgesi “Agar” olarak geçer ve Medya’nın Gelad İsmaililerine atfedilir. Başka bir deyişle, eski yazılarda “Qor (Hor) firavunları soyu” denince, bugün dünyaya dağıtılmış Kürdler değil, Medya’nın Gelad İsmailileri kastedilir.
Arap kaynaklarında “Gelad” simgesi “Helat” olarak geçer ve burası, Azerbaycan Atabegler Ailesi’nin yurdudur. Ancak Helat, pirler soyunun Babil Kulesi’ni inşa ettiği Haldeye şehridir. Başka bir deyişle, işte bu Medya gökyüzlerinde yaratılmış Atum tanrısına dair hakikatler sır olarak kalsın diye, Allah insanların dillerinden 70 dil yaratmış ve onları dünyaya dağıtmıştır.
Eski Medya ve Diyarbakır.
Eski Medya, Erdebil şehrinin 40 kilometre mesafesinden başlayıp Hazar Denizi yönünde yaklaşık 700 kilometrekarelik bir alanı kapsayan bölgedir.
Bu bölge bugün Yardımlı ilçesi olarak adlandırılır; batıni anlamda bu simge “Ra-Atum-Eli” anlamındadır, yani “Ra’nın (Ra-Amon) Atum tanrısı” - Medya eli demektir.
Yardımlı’nın otokton nüfusu, yalnızca Azeri Türkleri olan seyit-begler soyundan oluşmuştur. Buradaki Talış Dağı, Türk kaynaklarında “Talas Tanrı Dağı” olarak adlandırılır ve en eski kaynaklarda bu simge “Tilos” biçiminde yazılmış; Tilmun, Dilmun cennetinin yer aldığı yer olarak anılmıştır. Buranın Deylem Türkleri, kaynaklarda “zamanı öncelemiş ve tam mutluluğa ermiş” insanlar olarak anılırlar. Bunlar, aziz sayılan hükümdarlar ve peygamberler soyudur; eski kaynaklarda onlara “Marlar”, yani “miri-seyitler” soyu da denirdi. Yahudi kaynakları, bu Azeri Türk seyit-begler soyunu melekler soyu olarak kabul ederdi.
Bu İsmaili seyit-beglerin Medya gökyüzlerinde yarattıkları Osiris hükümdarlığı, kaynaklarda “Arap Hilafeti”, “Hecer Devleti”, “İsmaili Devleti” ve benzeri adlarla anılır. Yakın çevrede “Kürdəsər” adlı bir köy vardır; bu da eski Mısır metinlerindeki “Osiris-Kerti” simgesidir.
Diyarbakır ve Eski Kürdler
“Medya” simgesi, Türkiye topraklarında “Amed” olarak bilinir ve Diyarbakır şehrinin Kürtçe adıdır. “Diyarbakır” simgesi, “Bekir’in yurdu” anlamına gelir. Batıni anlamda “Bekir” - “Beg-Er” demektir; bu da tasavvufun Beka aşamasında yaratılmış Ra diski anlamına gelir. Başka bir deyişle, Diyarbakır - “Gökyüzünde, Beka aşamasında Ra güneş tanrısını yaratmış Beg-Er’in yurdu” demektir.
Tevrat’ta “Bekir” simgesi “Bekar” (Vayikra) biçiminde geçer ve seçilmişlere, yani Allah’ın kendisine ve gökyüzündeki Osiris hükümdarlığına kulluk etmek üzere ayırdığı seyit-beglere atfedilir. Eski metinlerde onlara “Hazar Türk begleri” de denir. Kur’an’da bu simge “Bakara” olarak yazılır ve derin batıni anlamlara sahiptir.
Demek ki, Kürdlerin Diyarbakır yurdu, aslında Allah’ın seçilmişleri olan İsmaililerin, Medya’dan buraya göç etmiş azizlerinin yurdudur.
Bu anlamda “Anadolu”, “Anatolia” simgesi de Talış, Tilmun, Dilmun simgeleri gibi - “Deo-El” (Teo-El), yani “Allah eli” fikrini ifade eder. Bu mantıkta Urfa şehrinin adı “far”, “farna”, yani “pir”, “firavun” anlamındadır. “Mardin” adı - Marlar, yani seyit-mirilerle; “Van” şehrinin adı ise - “Ban”, yani “Alban” simgesiyle bağlantılıdır. İlginç bir gerçek olarak, Şanlıurfa’da “Yardımlı” adını taşıyan bir yerleşim yeri de bulunmaktadır.
Diyarbakır bölgesinde, Medya’nın Nifat Dağları’nın altındaki dev mağaralara işaret eden “Hilar mağaraları” bulunur. Medya’daki bu Gilar mağaralarda Babil Kulesi, onun içinde ise Ahit Sandığı ve “Allah’ın silahları” korunur.
Azerbaycan Atabegler Ailesi.
Bütün bunlar, Diyarbakır Kürdlerinin, eski Azerbaycan’ın Medya elinden göç etmiş Türk seyit-begler soyu olduğunu gösterir. Kaynaklarda onlara “Azerbaycan Atabegler Ailesi” denirdi; bu Aile, dünyaya saçıldıktan sonra farklı dillerde konuşmaya başladı. Bu “Azer”, yani Osiris firavun-pirleri soyu, eski Mısır metinlerinde “Aynı kökten gelen Büyük halklar birliği”, sonraki kaynaklarda ise “Hun kabileler birliği” ve benzeri adlarla anıldı.
Kaynaklarda bu Azeri Atabegler Ailesi - “Aşiret” olarak adlandırılır; bu da aynı kökten gelen halklar birliği anlamına gelir. Batıni anlamda “Aşiret” simgesi - “Aşur-Ata” (Asar/Osiris-Teo), yani “Azeri beglerinin Atası” fikrini ifade eder.
Başka bir deyişle, bugün “Kürt” adı verilen halk, Azerbaycan Atabegler Ailesi’nin en eski dönemde dünyaya saçılmış kollarından biridir. Bu Aile’nin diğer temel üyeleri ise bütün Kafkasya ve Türk halklarıdır.
Комментарии
Отправить комментарий